نشست علمی، پژوهشی "زمانه مطهري، زمانه ما بود"، به مناسبت سالروز شهادت استاد مرتضی مطهری در مسجد کوی دانشگاه تهران برگزار شد
این نشست پیرامون اندیشه های استاد مطهری و با عنوان زمانه مطهری، زمانه ما بود، بلافاصله بعد از نماز مغرب و عشاء با سخنرانی حجت الاسلام دکتر پارسانیا برگزار گرديد.

حجت الاسلام دكتر پارسانيا در ابتدای کلام به سیره علمی شهید مطهری اشاره کرد و گفت: اندیشیدن، شغل و کار آن متعبد بزرگوار بوده، نه هدف و آرمان او. او سپس دوران فکری شهید مطهری را به سه دوره تقسیم کرد: دوره اول: دهه 30 ورود به تهران و اولین کار او، اصول فلسفه و روش رئالیسم این دوران را بعد فلسفی کلامی دانست. دوره دوم: دهه 40 حضور در حسینیه ارشاد که بعد سیاسی قوی دارد. دوره سوم: دهه 50، رویکرد محدود فلسفی با دغدغه های سیاسی اجتماعی بوده است.
وی سپس به تشریح اوضاع اجتماعی، سیاسی، فکری و فرهنگی دوران کودکی، نوجوانی و جوانی استاد مطهری و نحوه تعلیم و تربیت او در حوزه های علمیه گوناگون و شخصیت فکری و روحی ایشان در آن دوران پرداخت.
وی در ادامه به دغدغه های اجتماعی و سیاسی همراه با حلقه و معرفت دینی آن شهید بزرگوار در کنار هجوم گسترده فرهنگ غرب در جهان اسلام، خصوصاً ایران اشاره کرد و به تشریح ریشه های عمیق تاریخی هر دو جریان پرداخت و نقش بی بدیل استاد مطهری را در آن خفقان فکری و سیاسی که نظام تعلیم و تربیت جهان مدرن که ناسازگاریهای عمیق با فرهنگ دینی داشت را یادآور شد و افزود: حتی در چنین شرایطی او دست از کار نكشید و رسالت و دغدغه خود را در آن دوران، تبیین اصول اعتقادی، فلسفی، اجتماعی و سیاسی اسلام دانست، نقشی که کمتر کسی در آن دوران به وجوب ضرورت آن رسیده بود.
 وی در ادامه به تعریف علوم از دیدگاه غرب و اسلام و مقایسه آن دو با هم پرداخت و افزود: در آن دوران جریان های فکری قبل از آنکه به تشریح تعریف علم بپردازند به نحوه ها و روشهاي فلسفی غرب روی آوردند و آن را روش مطلق علم قلمداد کردند، آن هم در غالب جریان های غربی؛ یعنی آنکه بدون فراهم کردن مقدمات در عرصه علم، فلسفه و سپس اجتماعی کردن آن، از همان ابتدا آن مسائل را در قالب های اجتماعی و سیاسی عنوان کردند.
شهید مطهری در این زمان عمیقاً به این روش غلط توجه داشت و توانست گام های بلندی را در اين زمينه بردارد و دليل موفقیت او، عمق اندیشه های ایشان در حوزه های اسلامی و نماندن و بسته نشدن و فرو نرفتن در مباحث صرفاً تاریخی و آمدن در میدان احتماع بود. وی سپس به دو گروه دینی اشاره کرد: گروه اول کسانی هستند که عمق و معرفت دینی دارند، اما دغدغه های اجتماعی ندارند. گروه دوم: کسانی که دغدغه های اجتماعی دارند، اما عمق و معرفت دینی ندارند.
 وی در ادامه بيان كرد: هیچ كدام از این دو گروه نتوانستند همچون مطهری شوند. وی پیرامون برخورد شهید مطهری با جریان های فکری که حلقه های دینی هم داشتند؛ مانند کسانی که تفسیر مارکسیستی، اگزیستانسیالیستی و لیبرالیستی از اسلام ارائه می کردند، پرداخت و گفت: استاد در مقابل این جریانات جبهه می گیرد، اما پاسخ شبهات آنان را هم می دهد تا از عوارض آن بکاهد.
وی فکر و اندیشه شهید مطهری را یک جریان فکری دانست که از عمق و جان اسلام نشأت گرفته است، علما و بزرگانی که در این راه قدم برداشتند که ثمره آن در دهه 30 تا 50 همان شهید مطهری شد.
پارسانیا در ادامه با طرح اين سؤال كه اگر شهید مطهری اكنون بود چه می کرد؟ به نقش و فعالیت مطهری در زمان ما پرداخت و گفت قطعاً موقعیت ایشان عوض می شد، اما هویت فکری او تغییری پیدا نمی کرد و مهمترین دغدغه او درایت زمان لیبرالیسم متأخر که رقیب فعلی اسلام بوده است.
وی در پایان از مباحث خود این گونه نتیجه گيري كرد که: استاد شهید مطهری نماینده جریان عقلانیت اسلامی در دهه 30 تا 50 بوده است.