آموزه‌های‌ اسلامی‌ (كتاب‌ و سنت‌) خطاب‌ به‌ عموم‌ مردم‌ است‌. اعم‌ از آنكه‌ نخبگان‌ فكری‌ و سیاسی‌ باشند یا مردم‌ كوچه‌ و بازار، لذا دعوت‌ دین‌ به‌ «همزیستی‌ مسالمت‌آمیز» میان‌ پیروان‌ ادیان‌، اختصاص‌ به‌ فرد یا گروه‌ خاصی‌ نداشته‌ همگان‌ را شامل‌ می‌شود. پس‌ وقتی‌ خطاب‌ كتاب‌ و سنت‌ در این‌ موضوع‌ عام‌ و مطلق‌ است‌؛ دیگر چه‌ دلیلی‌ دارد كه‌ تكثرگرایی‌ دینی‌ (به‌ مفهوم‌ اسلامی‌ آن‌) را فقط‌ با نخبگان‌ در میان‌ گذاریم‌ و مردم‌ را از این‌ مباحث‌ بی‌ خبر بگذاریم‌. هیچ ‌الزام‌ دینی‌ و اخلاقی‌ وجود ندارد كه‌ از طرح‌ اینگونه‌ مباحث‌ برای‌ مردم‌ مخالفت‌ كند.
البته‌ از یك‌ جهت‌ ممكن‌ است‌ طرح‌ چنین‌ موضوعی‌ (كثرت‌ باوری‌ دینی‌) در میان‌ نخبگان‌ فكری‌ اهمیت‌ بیشتری ‌نسبت‌ به‌ طرح‌ آن‌ در میان‌ مردم‌ داشته‌ باشد. زیرا مردم‌ در زندگی‌ روزمره‌ شان‌ با این‌ موضوع‌ به‌ راحتی‌ كنار می‌آیند. اگر مردم‌ به‌ حال‌ خودشان‌ گذاشته‌ شوند خیلی‌ بهتر از نخبگان‌ پلورالیسم‌ دینی‌ را درك‌ می‌كنند. در شرایط‌ عادی‌ كه‌ زندگی ‌روزمره‌ در جریان‌ است‌، تكثر واقعیت‌های‌ دینی‌ نیز مانند سایر مسایل‌ زندگی‌ امری‌ عادی‌ و پذیرفته‌ شده‌ می‌باشد. مضافاً آنكه‌ در جوامع‌ یك‌ دست‌ و تك‌ دینی‌، چنین‌ موضوعی‌ اساساً جایی‌ برای‌ سخن‌ گفتن‌ درباره‌ آن‌ پیدا نمی‌كند. پس‌ می‌ماند نخبگان‌ فكری‌ كه‌ از سویی‌ گروه‌ مرجع‌ برای‌ اقشار مختلف‌ مردم‌ می‌باشند و از سوی‌ دیگر دغدغه‌ فكری‌شان‌ اینگونه‌ موضوعاتی‌ است‌ كه‌ در زندگی‌ روزمره‌ مردم‌ چندان‌ جدی‌ تلقی‌ نمی‌شود. لذا نخبگان‌ فكری‌ به‌ دلیل‌توانایی‌ شان‌ در ایجاد جنبش‌های‌ دینی‌ در میان‌ مردم‌ و معطوف‌ ساختن‌ زندگی‌ روزمره‌ مردم‌ به‌ سوی‌ دغدغه‌های ‌فكری‌ شان، بیشتر از مردم‌ نیازمند توجه‌ به‌ این‌ قبیل‌ موضوعات‌ می‌باشند.