آيا توسل، همان خواندن غير خداست كه در آيات قرآن حرام شمرده شده است؟
در توضيح اين پرسش، برخي عنوان مي دارند كه آيات بسياري از قرآن، گواهي مي دهند كه مسلمان نبايد غير خدا را بخواند ؛ اينان اين دو آيه را به گواهي مي گيرند :
فلا تدعوا مع الله أخذ
پس هيچ كس را با خدا مخوانيد
ان الذين تدعون من دون الله عباد امثالكم
در حقيقت كساني را كه به جاي خدا مي خوانيد، بندگاني امثال شما هستند.
بي پايه ترين اشكال در توسل، همين اشكال است كه متأسفانه مخالفان، ناجوانمردانه به آن تمسك مي جويند. چرا كه اين آيات، درباره مشركاني است كه بت هاي خود را اله و مدبر مي دانند ، نه مسلماناني كه پيامبر را بنده خدا و فريادگر توحيد مي خوانند. بنابراين هدف از نفي خواندن غير خدا همراه با خدا يا بدون خدا، خواندن هاي همراه با عبادت و پرستش است كه از اعتقاد به الوهيت خوانده شده سرچشمه مي گيرد.
در كتاب هاي مخالفان توسل، آياتي كه درباره توسل، آياتي كه درباره توسل مشركان به خدايان دروغين وارد شده، در يك جا گرد آمده و همه بر مسلمانان متوسل به ارواح مقدس تطبيق داده شده است . در حالي كه اين آيات از دو نظر خارج از بحث است :
1.درباره مشركان است، نه يكتا پرستان ؛
2.به دليل اعتقاد مشركان به ربوبيت بتان، خواندن و خضوع آنان رنگ عبادت داشته است ؛ در حالي كه مسلمانان به سبب پاكي اعتقادشان، خضوعشان نوعي تكريم و توسل به سببي است كه خداوند معين كرده است.
در زير بخشي از اين آيات را كه مخالفان در نوشته ها و سخنراني هاي خود بر آن تكيه مي كنند ، بيان مي كنيم تا روشن شود چگونه اين  عده آسمان و ريسمان را به هم بافته و به تحريف موضوعي آيات پرداخته و آيه هاي مشركان را بر كار مسلمانان تطبيق مي كنند :
و الذين يدعون من دونه لايستجيبون لهم بشيء
و كساني كه [مشركان] جز او مي خوانند، هيچ جوابي به آنان نمي دهند.
و الذين تدعون من دونه لايستطيعون نصركم و لا انفسهم ينصرون
و كساني كه به جاي او مي خوانيد نمي توانند شما را ياري كنند و نه خويشتن را ياري دهند.
ان الذين تدعون من دون الله عباد امثالكم
در حقيقت، كساني را كه به جاي خدا مي خوانيد بندگاني امثال شما هستند
و الذين تدعون من دونه ما يملكون من قطمير
و كساني را كه به جز او مي خوانيد ، مالك پوست هسته خرمايي [هم] نيستند.
قل اتدعوا من دون الله ما لاينفعنا و لايضرنا
بگو آيا به جاي خدا چيزي را بخوانيم كه نه سودي به ما مي رساند و نه زباني.
و لا تدع من دون الله ما لا ينفعك و لايضرك
به جاي خدا، چيزي را كه سود و زياني به تو نمي رساند ، مخوان
اين آيات، كوچكترين ارتباطي با توسل در اسلام ندارد و اين، با نگاهي هر چند مختصر به تفاسير و شأن نزول آيات دريافته مي شود. آيات، مربوط به بت پرستان است كه معتقد بودند عزت و ذلت، نفع و ضرر در دست خدايان دروغين شان است، و نصرت و پيروزي در جنگ از آن آنان است. از اين جهت آن ها را عبادت مي كردند تا از اين مزايا بهره مند شوند. در حالي كه متوسلان مسلمان، فرسنگ ها از اين عقيده دورند و هر گونه نفع و ضرر، و پيروزي و شكست را از آن خدا مي دانند، و هرگز خضوع آنان ناشي از اعتقاد به الوهيت معصومان نيست ؛ بلكه از اين نظر است كه آنان بندگان ممتاز خدا هستند و خداوند به آنان در اثر بندگي خالصانه شان، مقام و منزلتي ويژه بخشيد است. چنان كه درباره موسي(ع) مي فرمايد : و كان عندالله وجيها
و درباره مسيح (ع) مي گويد : وجيها في الدنيا و الاخرة
اين وجاهت، عطيه اي الهي است كه نتيجه آن، منزلت و تقرب نبي الهي است .