یکی از سئوالاتی که همواره پیرامون موضوع شفاعت طرح می شود، و برخی بر این باورند که توجیه عقلانی ندارد، این سئوال است که چرا خداوند خود گناه بندگان را نمی بخشد و اساسا در حالی که این امکان وجود دارد که بنده مستقیما به خداوند رجوع کند و توبه به درگاهش برد و از او طلب شفاعت نمایید، دیگر چه جایی و نیازیی به واسطه است؟

در پاسخ به این سئوال باید گفت که خداوند جهان آفرینش را بر اساس نظام علی و معلولی آفریده است. همان طور که نیازهای مادی انسان، به واسطه یک رشته علل و اسباب طبیعی در نهایت به خداوند می رسند و همه این واسطه ها نیز تاثیرگذاری خود را به اذن خداوندی به دست می آورند، نیازهای معنوی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. هدایت، راهنمایی، بخشش و آمرزش که جملگی از فیض های الهی اند، تحت چنین قاعده ای قرار دارند.

برای مثال، خداوند متعال هدایت انسان ها در روی زمین را به واسطه پیامبرانش انجام داده است چرا که جز از طریق این واسطه ها امکان اتصال دو عالم مادی و معنوی وجود نداشته است و به غیر از پیامبران هیچ کس شایستگی اتصال به عالم دیگر را نداشته و نمی توانسته به طور مستقیم مورد خطاب خداوند یا فرستاده ویژه او قرار گیرد.

شفاعت خداوند و بخشش او نیز دارای چنین نظامی است. به این معنی که بخشش و رحمت حق، از طریق واسطه های که همه آنها از ارواح و نفوس پاک اند، به گناهکارانی که شایستگی آمرزش خدا  را دارند، می رسد.  اگرچه در رسیدن فیض خداوندی به بندگانش بدون واسطه اشکالی وجود ندارد اما اراده خداوند حکیم این بوده است که به پاسداشت عزیزان درگاه خود، فیض خود را از راه آنان به گنهکاران برساند. تا به این ترتیب اولیای الاهی و بندگان صالح خداوند که در طول حیات خویش گام از دایره بندگی او فراتر ننهاده اند، تکریم شوند و یکی از مظاهر حرمت گذاری به آنان، پذیرفتن دعای آنها درباره گنهکاران، آن هم در شرایط خاص است.

با این حال شفاعت اولیای الاهی بی قید و شرط نیست. در روز رستاخیز حاکم و مالک مطلق خداست  ولی در عین حال، به اولیای دارای منزلتش، رخصت می دهدکه چنین تصرفی را انجام دهند.

اگر واقعا چنین چیزی صحت داشته باشد، آیا  شفاعت از دیدگاه قران کریم پذیرفته شده است؟ و چگونه می توان به شفاعت اعتقاد داشت درحالی که قران کریم در معرفی روز رستاخیز می فرماید: از آن روز بترسید که کسی به جای کسی مجازات نمی گردد، و شفاعت پذیرفته نمی شود.