شيما بني جمالي

مسیح بهار بر پیکر خاک دست می کشد و از عمق تیرگی ها رنگین کمانی از شکوفه ها طلوع می کند، اعجاز حق، در قلب کائنات جلوه گر می شود. در صور بهار می دمند، و رستاخیز رخ می دهد.
 آیات زیبای الهی قد می کشد، در برابر دیدگان آنان که در وادی عشق، چشم بینایی برای دیدن، و در وادی عقل، منطق وسیعی برای عبرت دارند. حیات، پس از غم باری ممات، درختانی که سرمای زمستان را تاب آورده اند، سربلند به حیاتی دوباره مفتخر می شوند. حریر نوروز را بر تن خاک می پوشانند و عطر شکوفه های بهار نارنج در کوچه های باران خورده می پیچد.

فرشتگان، هفت سین ساده ای از برکات خدا را بر ترمه ی خوش رنگ بهار می چینند و گرداگرد آن بندگان پرودگار، دعای تحوّل می خوانند و در آمین های لحظه های آغاز از خدای قلوب می خواهند، احسن احوال را مقدّرشان کند.

وزیدن نسیم اجابت، عطیه ای است که شمیم بهشت می دهد، عطر مقدّس سیب. . .
یا مقلب القلوب و الابصار یا مدبر اللیل و النهار یا محول الحول و الاحوال حول الحالنا  الی احسن الحال

عید روزهای نو رخصتی است، تا ساکنان کره ی ارض، مرور کنند، محصول بودنشان را، در سالی که بر آنان گذشته است، که اگر وجهی از آن عشق و ذوق، و وجهی شوق، و دردی مقدس باشد، حرمت بندگی را پاس داشته اند.پس ردایی از نور بر دوش، رهگذر کوچه ی سال نو می شوند، و کوچه یعنی زود عبور کردن، فرصتی که به چشم هم زدنی به آخر می رسد، یعنی از پس این کوچه شاید کوچه ی دیگری نباشد.

***

دوباره بهار می آید، اما هنوز چشم ها در انتظاری سخت، بهار حقیقی و حقیقت حیات، امام خویش را تمنا می کنند. فرزندان آدم نمی دانند روزهایی که می آید، آخرین حجت خدا از زمستان بلند غیبت به بهار حضور می رسد؟ و چشم ها به دیدار خورشید مشرف می شوند؟! مردی که تاریخ شب زده را به مدار روشنایی بازمی گرداند، و پرچم کفر را به زیر می کشد،و در قیامی عظیم بیرق سرخ حسینی را بر تارک عالم می نشاند، تا کره ی ارض به صاحبانش که همانا عباد صالح پروردگارند پس داده شود، که خداوند وعده داده است:« . . .أنَ الارضَ یَرِثُها عِبادی الصّالِحون»1.
. .
1-سوره ی انبیاء آیه 105