شيما بني جمالي

جهالت سایه سنگین خویش را گسترده بود و گویی جزیرة العرب در یلدای بی پایانی از خود پرستی و ضلالت ، شرک و خرافه پرستی، تخدیر و جهل و تعصب، فرو رفته، روشنای نجات را متصوّر نبود.

در عصر ظلمت، قوم خو کرده با ظلم، مسیح دیگری می طلبید، تا دگر بار مشعل امید را در دالان های خوف انگیز ضلالت برافروزد، و سوره ی فجر را در تاریکی معبدهای خود پرستی و دنیا پرستیشان بدمد.
پس، پروردگار با محبّت اعجاز گرش، صحیفه ی رحمت دیگری را در برابر دیدگان غرق انتظار فرزندان آدم گشود، و مکّه شهر امن پروردگار زادگاه آخرین سفیر الهی شد. شهری که به واسطه دعای حضرت ابراهیم محلی امن برای مخلوقات عالم قرار داده شده بود:« وَ إذ قَالَ إبراهیمُ رَبِّ اجعَل هَذَاالبَلَدَ ءامِنًا. . .»1
چشمه ی رحمت و هدایت فیضان کرد و اهل عالم به سر انگشت رحمانیّت خداوند به ظهور مبشّری که همتایش را ندیده بود، بشارت داده شدند. حضرت احد در غایت کرامت نبوّت را به رسول مهربانی منتهی کرد، و محّمد صلی الله علیه و آل را از شجره ی طیّبه اسماعیل آفرید و او را برگزیده ترین برگزیدگان قرار داد. مردی که با اولین دم مسیحائیش در عالم چهارده گنگره ی کاخ کسری فرو ریخت و آتشکده ی فارس به خاموشی رسید.
او همچون پرتوی در آسمان مکّه تابید، پرتوی که چون طلیعه ی صبح محسوس و امید آفرین، فراموش شدگان دخمه های بردگی و اسارت را پس از سالها تحمّل رنج بردگی و تازیانه ی اشراف، که سهم درد آلودشان از تمام هستی بود، به آمدن رسولی از اَمینان و خوبان الهی مژده می داد.
پیامبری که پرچم توحید را بر اوج قله ی نبوّت به اهتزاز  می کشاند، و با اعجاز کلام و اندیشه اش، خورشید در محاق افتاده ی حقیقت را بالا می کشید و چون مصباح هدایت، فرا روی بندگان حق می گذاشت.
میلادی که بعد از چهل سال به نقطه ی رسالت رسید، و پس از آن چهارده مشکاة حقیقت در منظومه ی آفرینش، سقف شبستان همه ی اعصار را به خط ممتدّی از نور و حقیقت آذین کرد، تا برای روح های آزاد و فطرت های اصیل که حق و حقیقت را می طلبند، چون میراثی مقدّس باشد.

1- سوره  ابراهیم آیه 35