آدمی از آن روز که پای درعرصه گیتی می نهد از محیط اطرافش تاثیر می پذیرد و تحت تربیت خانواده و جامعه اش قرارمی گیرد و غالباً این گونه است که ازطریق خانواده و درسال های بعدتر ازطریق نهادهایی چون مدرسه و رسانه ها و به خصوص گروه همالان که همان همسن و سالانش می باشد، چگونه زیستن و چگونه رفتارکردن در جامعه را می آموزد.این گونه است که به مرور زمان افراد شیوه زندگی مطابق با الگوهای عرضه شده در زندگی شان را برمی گزینند. اولین و مهم ترین الگو والدین هستند که نحوه رفتار و کردارشان و به عبارتی سبک زندگی شان، چارچوب ذهنی رفتارهای فرزندانشان را می سازد. پس ازاین مرحله الگوها و افراد معرفی شده توسط نهادهایی ازقبیل مدرسه و رسانه ها سازنده بینش افراد در مورد انسان های و نوع رفتارهای مقبول می باشد. کودک درجریان شکل گیری شخصیت خود با مشاهده صفات و خصوصیات رفتاری الگوهای ارائه شده می کوشد با الگوبرداری از آنان خود را در زندگی شبیه آنها سازد.

ماه شعبان است،ماه منسوب به پیامبری که به فرموده خداوند تبارک و تعالی اسوه حسنه برای مومنین است وا و و خاندان طیبین و طاهرینش کشتی روان در گرداب های بی پایان هستند که هرکس برآن کشتی درآید در امان است. و غرق گردد هرکه آن را ترک کند.ماه میلاد امام حسین(ع)، حضرت ابوالفضل(ع)، امام سجاد(ع) و امام زمان(عج الله تعالی فرجه الشریف). به راستی از نعمت های الهی بوده است که در جامعه ای متولد شده ایم و درخانواده هایی پرورش یافته ایم که محب اهل بیت بوده اند.اما حقیقتاً خانواده، رسانه ها و مدرسه هایمان از امامانمان و از سبک و سیاقشان درزندگی به ما چه آموخته اند؟

جای سوال است که چرا همواره در میان آنچه به ما آموخته می شود تنها برش هایی خیلی کوتاه اززندگی ائمه اطهارعلیهم السلام را مشاهده می کنیم.برشهایی معطوف به سالروز میلاد و سالروز شهادت و نحوه شهادت. هرساله با فرا رسیدن زادروز این انسان های بزرگ دربرنامه هایمان به چیزی در حدخواندن مولودی اکتفا می کنیم و سالروز شهادت شان را با مرثیه خوانی عزیز می داریم.چرا فقط گوشه هایی اززندگی امام حسین(ع) برای ما نقل می شود که درکربلا می گذرد.در عظمت و بزرگی واقعه کربلا و در اهمیت پیام عاشورا و درنقش امام حسین و یاران باوفایش درپاسداری از اسلام هیچ تردیدی روا نیست اما سخن برسر این است که امام حسین(ع) قبل ازکربلا هم بود.در زمان امامت وحکومت پدرش هم بود،در زمان امامت برادرش هم بود، اما چرا ما به حسین (ع)فقط از زاویه واقعه کربلا می نگریم. مگرنه اینکه حسین (ع) امام بود و این یعنی انسان کامل.نزدیک به شش دهه زندگانی که مطابق با آموزه های پدربزرگوارش حتی دو روزش هم مثل هم نبوده و این یعنی 60سال پیام و 60سال کلاس درس. درسهایی برای همه دوران زندگی. از خردسالی گرفته تا جوانی و بزرگسالی. ازنقش فرزندی گرفته تا نقش پدری و همسری و...

این مساله درمورد دیگر ائمه و بزرگان نیز مصداق دارد. صرف نامیدن روز میلاد حضرت علی اکبر به نام روز جوان و تقدیر از جوان های نمونه چقدر در الگو دهی به جوانان موثر است؟نه اینکه از نحوه زندگی ائمه (ع) هیچ گفته نباشیم اما برای جوانی که در دنیای امروزبه دنبال یافتن الگویی از انسان کامل است و می کوشد راهی به سوی آن بیابد، الگوهای معرفی شده توسط نهادهای ذی ربط تا چه میزان می تواند دریافتن مسیر درست زندگی و اتخاذ شیوه صحیح زیستن یاری رسان باشد؟

غفلت از معرفی الگوی واقعی و عینی، این بزرگواران را یا متعلق به زمان های پیشین می سازد و یا چنان دست نیافتنی و غیرممکن جلوه گر می کند که الگوبرداری از راه و روش آنان را از ذهن دور می سازد و این به معنای جایگزین شدن الگوهای دیگری می باشد که شاید در الگو بودنشان جای قدری تامل باشد.

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد                وآنچه خود داشت زبیگانه تمنا می کرد