حمد و ثنا مبدعی را که از سپیده دمان تاریخ تا شامگاهان هستی،بر بندگانش منت نهاده و برقابلیت های درونی او در شناخت صراط راست ازمسیر گمراهی اکتفا نکرده، و از برای راحتی بندگانش در شناخت قواعد دین و آیین درست، انبیا و رسل را بهر هدایت آنها فرستاده است، تا سرگشتگان وادی حیرت و گمراهان تیه شقاوت را به عالم نجات راه نمایند و تشنگان بیابان نادانی را ازعین الحیات عصمت، شراب جان بخش علم نوشانند و درمقام تبلیغ راه راست، جملگی راستی ها را، بدیشان نمایانند.آخر ایشان به دور، و اول ایشان به قدر و رتبت، سید المرسلین و خاتم النبیین،(1) رحمتی برای عالمیان بود تا آیینی برایشان به ارمغان آورد که ازقومی جاهل و نادان و از ملت های در بند کشیده شده و اسیر و از جان هایی مفلوک و گرفتار حرص و آز،انسان هایی بسازد سازنده بزرگترین تمدنها.«خداوند پیامبر را وقتی فرستاد که مردم در وادی گمراهی حیران بودند و در فتنه کورکورانه می رفتند، هواهای نفسانی، عقل و خرد را از آنان ربوده، کبر و خود پسندی آنان را دچار لغزش کرده و جاهلیت تاریک، سبک سر و بی اعتبارشان نموده بود.»(2)

در زمانه ای که به بهانه علم و منطق، معرفت و حقیقت، می خواهند آیین های الهی راهبر به صراط مستقیم را به کنج خانه ها بفرستند، این ماه فروزان و آن شمع تابان و روشنی بخش جانهای سرگردان، آخرین امید و پناهگاه جویندگان حقیقت و پویندگان راه حق است.تا با پناه جستن در ظل رحمت او با خود زمزمه کنند: نامت بماند تا ابد ای جان ما روشن ز تو.دشمنان جاهل به ظاهر متمدنش نیز پی به این موضوع برده اند و با جهالتی چونان جهالت جاهلان آن روز مکه درجهت برآورده ساختن آمال و آرزوهای خود با متهم کردن او و آیینش به خشونت طلبی و با اعمال سخیفانه ای همچون کشیدن کاریکاتور می کوشند تا به خیال خام خود انسان های تشنه حقیقت را ازمسیر این نسیم رحمت الهی دور سازند. طرفه زمانه ای است که رحمت للعالمین را خشونت طلب می خوانند و خود داعیه بشر دوستی و صلح طلبی دارند در حالی که دستانشان در همان حال که سخن از حقوق بشر بر زبان می رانند، به خون هزاران انسان بی گناه آلوده است. اکنون پروژه اسلام هراسی، در غرب متمدن!! آخرین تیری است که استکبار برای حفظ قدرت و ثروت خود و فریب مردمانش رها کرده است، اما دور نیست روزی که کاخ های سفید و سرخ چون کسری و روم در پرتو آیین محمدی در هم بشکند و انسانیت جدید از قیود زنجیرهای خوش نقش و خال امروزی رها شوند.

فتاد اندر تن خاکی ز ابر بخششت قطره                 مدد فرما به فضل خویش تا این قطره یم گردد

امید رحمت است آری خصوص آن را که در خاطر       ثنای سید مرسل، نبی محترم گردد

محمد کز ثنای فضل او بر خاک هر خاطر                 که بارد قطره ای در حال دریای نعم گردد

اگر تو حکمت آموزی به دیوان محمد رو                  که بوجهل آن بود کو خود به دانش بو الحکم گردد.(3)

پی نوشت:

1.       جوامع الحکایات، محمد عوفی

2.       نهج البلاغه، خطبه94

3.       کلیات سعدی ص699