اي حيات! با تو وداع مي‌کنم. با همه زيبائي‌هايت ؛ با همه مظاهر جلال و جبروت ؛ با همه وجود وداع مي‌کنم ، با قلبي سوزان و غم آلود به سوي خداي خود مي‌روم ، و از همه چيز چشم مي‌پوشم....

 اي پاهاي من! مي‌دانم شما چابکيد ، مي‌دانم که در همه مسابقه‌ها گوي سبقت را از رقيبان ربوده‌ايد ، مي‌دانم که فداکاريد ، مي‌دانم که به فرمان من  مشتاقانه بسوي شهادت، صاعقه‌وار به حرکت در مي‌آييد.

 اما من آرزوئي دارم، من مي‌خواهم که شما به بلندي طبع بلندم به حرکت درآييد ، به قدرت اراده آهنينم محکم باشيد ، به سرعت تصميمات و طرحهايم سريع باشيد ؛ اين پيکر کوچک ، ولي سنگين از آرزوها و نقشه‌ها و اميدها و مسئوليت‌ها را ، به سرعت مطلوب ، به هر نقطه دلخواه برسانيد .

 در اين لحظات آخر عمر آبروي مرا حفظ کنيد ، من چند لحظه بعد به شما آرامش مي‌دهم ، آرامش ابدي ! ديگر شما را زحمت نخواهم داد.

 ديگر شب و روز شما را استثمار نخواهم کرد ، ديگر فشار عالم و شکنجه روزگار را بر شما تحميل نخواهم کرد ، ديگر به شما بي‌خوابي نخواهم داد.

 و شما ديگر از خستگي فرياد نخواهيد کرد .

 از درد و شکنجه ضجه نخواهيد کرد ، از بي‌غذائي ، از گرما و سرما شکوه نخواهيد کرد ، آرام و آسوده ، براي هميشه ، در بستر نرم خاک ، آسوده خواهيد بود ،  اما...

 اما اين لحظات حساس ، لحظات وداع با زندگي و عالم ، لحظات لقاء پروردگار

 لحظات رقص من در برابر مرگ

بايد زيبا باشد.»