سین مثل سرکه
باور کردنی نیست؛ ترش شدن انگور به آن شیرینی!
هر چه بیشتر بگذرد و زمان ببرد، جا افتاده تر می شود، ترش تر می شود، سرکه تر می شود.
مهم نیست اولش شیرین باشد، بالاخره ترش می شود. اما همین ترش شدنش هم خوشمزه است.
می جوشد اما دم برنمی آورد. صبوری می کند تا پاک شود. تا خاصیت پاک کنندگی پیدا کند. تا «اکسیر حیات» شود.
دلت می جوشد، مثل سیر و سرکه. شکیبایی کن که «این سرکه مفت، از عسل شیرین تر است!» (1)
و خدایی که یاریت می کند. (2)

 سین مثل سبزه 
باید شکافت، قد کشید و رویید. باید جوانه زد و سبز شد؛ که جوانه زدن حق ماست و اگر سبز نشویم آسمان را نخواهیم دید.
باید به آرزوها فکر کرد. باید به آرزوها رسید. باید گره خورد، برای دیگران. باید گره زد، برای خود. باید...
باید سهم رویش خود را ادا کرد.

 سین مثل سماق
هر چیزی چاشنی خاصی دارد؛ نمک چاشنی پلو، فلفل چاشنی ترشی و سماق چاشنی کباب.
اگر کباب گیرت نیامد، سماقش را بمک، خرجی ندارد!
البته به این هم فکر کن که سماق سر سفره هفت سین نماد رنگ طلوع خورشید است.

 سین مثل سنجد
- «برمی گردم، مطمئن باشید.»
و برمی گشت؛ «سنجد» را می گویم، عروسک زمان نوجوانی مان. وقتی می رفت، قول می داد که برگردد. یادش بخیر.
بچه که بودم، عزیز همیشه اصرار داشت سنجد بخورم. دهانم جمع می شد و چین و چروک به صورتم می افتاد، اما می خوردم. چون گوشتش گوشت می آورد، استخوانش استخوان می رویاند و پوستش پوست آور بود.
درختش با هر محیطی سازگار بود، به همین خاطر همه قسمت هایش خاصیت داشت، حتی پوستش.
بزرگ که شدم، مدرسه که رفتم، هم خانواده ها را که یاد گرفتم، یک چیز دیگر هم فهمیدم؛ که چرا عزیز می گفت: «سنجد بخور تا عقل بیفته توی سرت.»
باید سنجد خورد، باید سنجید، باید سنجیده عمل کرد. باید عاقل بود.

 سین مثل سکه
- «شیر یا خط؟»
نه شیر، نه خط. باید یک رو بود، یک دست، یک صدا، یک رنگ.
- «دوزاری داری؟»
ای بابا! خوابی یا بیدار؟ آن زمان گذشت که...
سکه داریم تا سکه. می تواند دوزاری باشد یا طلایی!
دکان عمر آدم هم وقتی کار و بارش سکه است که فرق این دو را بدانیم و در ازای جنس طلایی که می دهیم، بهایش را دریافت کنیم؛ نه اینکه عمر طلایمان را حراج کنیم به بهای دوزار!

...........................................................
1- ضرب المثل
2- واستعینو بالصبر و الصلوه ان الله مع الصابرین/ البقره-۱۵۳