سینا کلهر:  شور و شوقي در بازار برپاست، خيابان هاي منتهي به مراكز خريد شلوغ  و پياده روهاي مراكز خريد پر از ازدحام شديد جمعيت و راههاي  منتهي به مراكز سياحتي و زيارتي كشور پرترافيك، اينها همان مردماني هستند كه برخي مدعي اند آنها مردمان شادي نيستند؟! همه اين ها يعني اينكه نوروز نزديك است و با آمدنش ميليون ها نفر از هموطنان ايراني براي اينكه روزهاي زندگي شان خوش تر سپري شود، عزم سفر مي كنند.
خوش گذراندن ايام و شاد زيستن روزگار به خصوص در ايام عيد، مطبوع طبع آدمي است و انسان به خاطر انسان بودنش از رنج گريزان است و مشتاق شادي است. اما از آنجايي كه شادي  مفهوم نسبي است و متناسب با شرايط قومي و فرهنگي،  مقصود از آن  متفاوت بوده و تجليات عيني و بيروني آن فرق مي كند، درك اينكه همه اين قيل و قالها آيا در نهايت باعث شاد زيستن افراد جامعه مي شود، دشوار است! و از همين روي نيز برخي آن حكم بالا را صادر كرده اند كه ايرانيان را مردمان شادي نمي دانند.
آنچه مسلم است اينكه حداقل بخش قابل توجهي از جمعيت جامعه از خريد و مسافرت و گشت و گذار خرسندند و واقعا چنين ايامي تجربه خوشايندي براي آنها محسوب مي شود. هرچند كه ممكن است جمعيتي نيز به ناچار گرفتار چنين فضاي شده و نه تنها لذتي نبرده باشند كه رنجشان نيز افزون گشته باشد.
خنديدن بارزترين جلوه شادي كردن است و همه تلاش هاي عيدانه در نهايت به اين خاطر انجام مي شود كه لبخند بر لبان افراد و آرامش بر قلبشان مستولي شود. اما هم نوع خنده و هم چگونه خنديدن براي مومن به دين خدا از خنده آنكه در حريم خداوندي نيست، متفاوت بوده و علل موجده آن نيز فرق مي كند.
عيد مومن و شادي او در روزي است كه به قول اميرالمومنين در آن گناهي مرتكب نشده باشد و حدود خداوند را رعايت كرده باشد. و چون در آن روز در دايره اوامر الهي زيست كرده، وجودش آرامش يافته و حس خوشايند و مطبوعي را تجربه مي كند حتي اگر تجلي بيروني آن خنده اي با صداي بلند نباشد.
مست خندان ز خرابات خدا مي آيي
بر شر و خير جهان همچو شرر مي خندي
همچو گل ناف تو بر خنده بريده است خدا
ليك امروز مها نوع دگر مي خندي (1)
بنابراين عيد مومن و شادي مسلم در زندگي روزمره ديدن چيزها و شنيدن اصوات و گفتن كلماتي است كه معبود و معشوق حقيقي جهان آنها را مجاز شمرده است. و با چنين منطقي اسلام نه تنها نوروز ايرانيان بلكه بر هر عيدي مهر تاييد زده است. نوزوز از آن روي كه روز صله رحم و ديد و بازديدها و فراموشي كدورت ها و فتح باب رفقات هاست، باعث شادي ايام و خوشي روزگاران مي شود. و اين البته قاعده اي است كه در همه حال از خريد عيد تا هنگام پذيرايي، مهماني و ديد بازديدها رعايتش موجب مسرت و خوشحالي و عدول از آن سبب رنج و دلخوري خود و ديگران است.
گرچه من خود ز ازل دلخوش و خندان زادم
عشق آموخت مرا نوع دگر خنديدن (2)

1  . مولوي، ديوان شمس
2  . همان