شيما بني جمالي

پیامبر در حال خواندن خطبه شعبانیه است؛ از روزه و رمضان سخن می گوید. ابوتراب برخاسته و می پرسد: ای رسول خدا! به ما بگو در این ماه بهترین کار چیست؟
پیامبر نگاهی مهربانانه فرمودند و پاسخ دادند: اباالحسن! بهترین کارها در این ماه اجتناب از محرمات الهی است. آنگاه قطرات اشک بر صورت مبارکشان جاری شد. مولا عرضه داشت: یا رسول الله! چرا گریه می کنید؟ حضرت در مقابل مردم فرمودند: ای علی! برای این گریه می کنم که در چنین ماهی در حالی که تو در نماز با خدا مناجات می کنی، شقی ترین فرد، با ضربه ای فرق تو را می شکافد که محاسن تو به خون سرت خضاب می شود.
اهل آسمان و زمین در حیرت فرو می روند؛ وقتی امام متقین می پرسد: یا رسول الله! آیا این اتفاق در حالی می افتد که دین من سالم است؟ پیامبر با پاسخ مثبت خویش قلب نازنین علی را آرام می کند. (1)
سال ها گذشته است؛ از سوختن درب خانه علی، از ریسمانی که بر دست های خیبر شکنش بسته بودند، از عهدی که در غدیرخم ماند و کسی به آن پایبند نماند و از سکوت طولانی علی.

 سحر نوزدهمین روز رمضان است. منادی در آسمان ها اذان سر داده، حجت خدا در ملکوت محراب به نماز ایستاده است. طنین الله اکبرش دل آسمان را می لرزاند، گویی این نوای آشنا به بغض و شوق دیگری آذین شده است. هنگامه آن است که فرموده پیامبر صدق محقق شود و علی می داند که شب فراق، قرین پایان است.
زمان در سبقت از ادراک اهل زمین بر مصیبتی که در حال نزول است، علی را به سجده می رساند. ظلمات نفاق، پرده های روشن عدالت را می درد و بار دیگر شق القمر رخ می دهد. بانگ "فزتُ و رب الکعبه" در هفت آسمان می پیچد و ندای "قَد قُتِلَ امیرالمؤمنین" در فضای کوفه طنین انداز می شود. عدالت سر در گریبان غم فرو می برد. ماه نزول قرآن، ماه عروج قرآن ناطق می شود و راز صحیفه قدر با ذکر مصیبت علی گشوده می گردد.
اي ماه سر به مهر، سر از سجده برمدار
پشت سرت كسي است كه شق القمر كند

1- عیون اخبار الرضا(ع)، ج1، ص297، باب28