محمدباقر پوراميني

گام اول
با آمدنش تهدید تباهی رنگ باخت.
تشتت و اختلاف، که پنجه در رخ دل ها می کشید؛ بی اثر گشت.
و کیان کین و نفرت، شد شهر مهر و صمیمت.
مردم، مفهوم "برادری" را نخستین بار بود که می شنیدند و آن را حس می کردند، در رفتار مهربانانه او و گفتار امیدبخشش.
با آرامش خاصی این آیه را برای مردم مدینه می خواند:
«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ؛(1)
مؤمنان برادر يكديگرند.»

گام دوم
با آمدن مهاجران مکه؛ مدینه آغوش باز کرد و مردمش شدند انصار.
دیگر شناسه هر کس مهاجر بود یا انصار.
یک دلی موج می زد.
و صفا سکه پرخریداری بود که سختی ها را بی ملال می ساخت.
اما خطر اختلاف جدی بود، تا مثل خوره به جان مسلمانان افتد و گونه گونی گذشته و حال را به هم گره زند.
این بار نیز هنر پیامبر(ص) به داد رسید.
در یک جمع عمومی و با حضور همه مهاجران و انصار، این چنین فرمود:
«تآخوا فی الله اخوین اخوین؛(2)
برادر دینی شوید! دوتا دوتا.»

گام سوم
هر یک به دیگری می نگریست.
در برابر این دستور پیامبر(ص) چه حرکتی باید انجام می شد.
او سکوت آمیخته با تعجب را شکست و خود دست بکار شد؛ ابتدا دو نفر را نشان کرد و فرمود:
تو! برادر او هستی.
با همین روش، یاران سیصد نفره را دو به دو؛ با یکدیگر برادر کرد!
و ماند یک نفر!
بارش نگاه ها ریخت به سمت علی (ع)؛
جوان بی همتایی که همه جا اول بود و بی مانند.
با چشمان اشکبار رو به مرادش کرد و گفت:
- همه را با یکدیگر برادر کردید و ما را از قلم انداختید؟!
- علی! تو را برای خودم نگه داشتم.
آنگاه همه دیدند که پیامبر(ص)، علی(ع) را در آغوش کشید و فرمود:
«انت اخی فی الدنیا و الاخرة؛(3)
تو برادرم هستی؛ در دنیا و آخرت.»

و اینک... گام چهارم
باید برادری را دوباره بر زبان ها جاری ساخت.
و در عمل نیز بر آن پای فشرد.
و این سنت نیک را دوباره احیا کرد؛ با همان سبک و شیوه.
ساده و صمیمی...
باور کنیم که در این زمان به "برادری دینی" نیازمندیم.
حتی، بیشتر از گذشته.
و جوان امروز، می تواند پرچمدار احیای این سنت فراموش شده باشد.

بيا تا مونس هم يار هم غمخوار هم باشيم
انيس جان هم فرسوده ي بيمار هم باشيم
شب آيد شمع هم گرديم و بهر يكديگر سوزيم
شود چون روز دست و پاى هم در كار هم باشيم
دواى هم شفاى هم براى هم فداى هم
دل هم جان هم جانان هم دلدار هم باشيم.(4)  

---

پی نوشت:
1.حجرات، آیه 10
2.ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج3، ص 226.
3.مجلسی، بحارالانوار، ج38، ص 336.
4.فیض کاشانی.