نرگس فتحي

آدم ها چند دسته اند. دسته اي وقتي كار مي كنند، تشويق مي شوند، پس از همين جا "هفته ي دولت" را تبريك مي گوييم.
دسته اي وقتي كار مي كنند، تقبيح مي شوند، پس از همين جا تعجب مي كنيم. ولي اگر از من مي شنويد در مصرف حالت تعجب هم صرفه جويي كنيد. و دسته ي سومي هستند كه وقتي كار مي كنند نه تشويق مي شوند، نه تقبيح؛ هيچي نمي شوند و اول و آخر هيچي نمي شوند، چون فقط كار مي كنند. كارشان را تو چشم نمي كنند و فقط كار مي كنند. حقوق آنچناني هم نمي گيرند چون اگر مي گرفتند بالاخره خار چشم مي شدند و تو چشم مي شدند و ديده مي شدند و احياناً تقبيح. ولي اين دسته كه فقط كار مي كنند، هيچي نمي شوند! نه تقبيح نه تشويق.
و از همين جا در همين هفته ي خجسته ي "ما مي توانيم" اعلام مي دارم كه دلم براي اين دسته ي آخر مي سوزد و از آن جايي كه قدما گفته اند دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند؛ عرض مي كنم كه دلي كه مي سوزد و كارها مي كند بايستي سعي كند و "ساعي" باشد و در حد طلا پيش روي و در جهت انقراض دسته ي آخر تلاش كند، زيرا اصلاً خوب نيست كه فقط دسته اي كار كنند و هيچي نشوند و دل من را بسوزانند. پس به عنوان يك جوان پرشور و مملو از احساس فرهيختگي، دوباره با قلمي نافذ و صدايي بلند شولای "ما مي توانيم" را سر مي كشم و مي خروشم كه ما مي توانيم كار كنيم! و خوب كار كنيم! و باب ميل خودمان كار كنيم! و براي خودمان كار كنيم! و با هم كار كنيم!!! و در ازاي كارمان منصفانه نقد كنيم! و پول نقد بگيريم! و با انگيزه شويم! و درس بخوانيم كه بهتر كار كنيم و به آباداني برسيم!! و سازندگي كنيم!! و متمدن تر شويم!! و همچنان كار كنيم و از اينكه كار مي كنيم و ارزشمند كار مي كنيم و ديده مي شويم، احساس رضايت كنيم و شاد زندگي كنيم.
چون حداقل در مصرف شادي نبايد صرفه جويي كرد.
ما ملت پرتوان و دارا، مي توانيم اينگونه باشيم.