مسعود كرمي

مثلاً تو يكي دو ماه است كه وارد سن شريف 18 سالگي شده اي و امروز روز جوان است. سرخوش و دلشاد از خواب بيدار مي شوي و كشش مبسوطي به عضلات نيم تنه شمالي بدنت مي دهي. كمي در ناحيه بازوها حس قدرت مي كني. نان مي خري. كفش هايت را واكس مي زني. يكي دو تا موي مردانه اي را كه در چهره ات نمايان شده، با حوصله چك مي كني و قبل از قطعي برق از خانه بيرون مي زني.

خوب، امروز روز جوان است و تو يك جوان هستي كه محبوب ترين عدد زندگي ات 18+ است. در مقابل خانواده ات و خواهر دو و نيم ساله ات احساس مسؤوليت شديد مي كني. از كوله پشتي يكي از دخترخاله هايت خوشت مي آيد. دو سه بار با دوستانت دربند رفته اي. آن فيلم جيراني را كه براي ديدن بزرگ سالان بود، تماشا كرده اي. و معلم علوم تجربي سوم راهنمايي دختر همسايه هم هستي. ژل مي زني. تي شرت جذب مي پوشي. با ادكلن دوش مي گيري و خلاصه حسابي جواني و جواني مي كني. اما، اما يك چيزهايي غلط است. طبق روال نيست.
دوست خوب را من براي تو مي گويم كه مشكل چيست. گيرم كه يكي دو نفر هم اين روز را به تو تبريك گفتند. گيرم كه خيلي هم روي تو حساب كردند. گيرم كه گواهي نامه ي رانندگي هم گرفتي عزيز! جواني كه به اين حرف ها نيست. من اگر جاي تو بودم، در اين سن چه كارها كه نمي كردم. اولاً كه جواني مي كردم، ثانياً سعي مي كردم يكي دو تا حركت انجام بدهم كه باعث افتخار پدر و مادرم بشود. آخ كه نمي داني اين افتخار كردن ديگران به آدم چه حالي مي دهد و فقط در اين سن و سال است كه امكانش هست. بعد تكليف خود را با خيلي چيزها معلوم مي كردم. تكليفم را در دوستي ها، در رابطه با خدا، در مورد چيزهايي كه دوست دارم و دوست ندارم در مورد علاقه ها، ايده آل ها، ورزش ها، سازها، نقاشي ها، رشته ها، لباس ها...
برادر و خواهر تازه از نوجواني به جواني رسيده ام! مي دانم كه مثل پيرمردها شما را نصيحت مي كنم. شما را به خدا اين سن را براي كارهاي بيهوده و بي فايده تلف نكنيد. اگر عاشق موسيقي هستيد، پي رشته ي كشاورزي نرويد. اگر به عمران علاقه داريد، مكانيك نخوانيد. اگر شلوار جين دوست نداريد، به خاطر مد بودن نپوشيد. به يك كار و يك چيز و يك رشته بپردازيد و در همان رشته سعي كنيد به جايي برسيد. رضايت خداوند و پدر و مادرتان را به دنيا ندهيد. راست بگوييد، دوست بداريد. همين!