محمد دلاوری / خبرنگار واحد مركزي خبر

جمعیت دارد در این روزها که روز "من" است، با تمام عشق برایم هلهله می کشد و صدای کف زدن ها آنقدر بالا گرفته که کسی حتی صدای مرا هم نمی شنود.
ممنونم،... عاشقانه ممنونم.

اما در این روزهای گل و شیرینی و تبریک و کادو، من دلم می خواهد به آنها که مرا دوست دارند، حرفی بزنم، اما صدای کف زدن ها، صدای مرا در خویش گم می کند.
پس اگر می شود، این نوشته را نشانشان دهید. من می خواهم به آنها که مرا دوست دارند، بگویم: ای کاش کسی از پشت صورت شاداب من می توانست رنج ها و اندوه های مرا بخواند.
ای کاش، کسی می فهمید که من، بدون قلمم و بدون صدایی که "آزاد" از حنجره ام بیرون بیاید، هیچم!
به آنها که مرا دوست دارند، بگویید: من اگر در پیچ و تاب "مصلحت" و در قاب "توجیه" نتوانم فریاد نسل خودم باشم "مرده ام".
به دوستانم بگویید: من بدون فریاد مردمی که مرا زبان دردهایشان می دانند، وجود ندارم، نیستم، مرده ام.
بگویید به آنها، من از آنجا که در تار خودخواهی اهل سیاست گرفتار می شوم و از آنجا که کسی پرنده قلمم را به قفس می افکند، تمام شده ام.
به آنها که مرا دوست دارند، بگویید: من می خواهم قلمم را و قدمم را و تمام آنچه از حنجره ام می تراود، نثار مردمی کنم که دوستم دارند، که من بدون آنها هیچم.
از قول من بگویید: خبرنگار یعنی "آزادی"، یعنی "آگاهی"، یعنی نوشتن و گفتن بی هیچ "دغدغه" و "منت" و "منفعتی".
بگویید: خبرنگار به "تحمل" شما و به "یاری" شما از نان شب محتاج تر است.