پريناز صوفي
مانده بود چه بخواندش!
چگونه خطابش کند!
از کدامين آيه آيه هاي هستي سراغش را بگيرد؟!
اصلاً بگويد يا الله؟! يا رحمن؟!
مگر فاصله اي بود ميان او و معشوق، که او را "يا" خطاب کند؟!
سينه اش به تنگ آمده بود! جهان به وجد...
ديگر در هستي جاي نمي گرفت! هستي در او نشسته بود!
به نداشته هايش پناه برد!
به حراي تاريک...
و مي دانست که ظلمت شب را سپيده اي است به رنگ رحمت دوست...
***

هر چه که بود، قيام کرده بود و سرک مي کشيد براي تماشاي قامتي که جهان را به قيامت کشانده است!
ندايي به درون خويش خواندش و هم صدايي را طلب کرد براي تلاوت آيه آيه هاي جهان هستي:
"اقرا بسم ربک الذي خلق!"(1)
"بخوان به نام هستي که قرآن مصور است!
و آيه ها در آن،
به جاي اينکه بنشينند، ايستاده اند..."(2)
بخوان که پرودگارت از هر کريمي، کريم تر است!
همو که تو را از ظلمت ناآگاهي رهانيد و جهان را در چشم هاي تو تلاوت کرد!
زين پس، اين تو و اين چشمان عاشق تو... و جهاني که التهاب ديدن تو را طلب مي کنند!
اينک حراي تو، نه غاري تنگ و تاريک، که دل هاي حزيني است که با رعد صداي تو، خود را ديگرگون مي يابند!
وقتي که از کوه پايين مي آيي، بدان که دستان خدا را منتشر مي کني!
رسالتت، آغاز رويشي سبز مي شود براي دستاني که اجابت را به لبيک نشانده اند!
"يآ اَيُّهَا الّرَسُولُ بَلّغ ما اُنزلَ اِلَيکَ مِن رَبّّکَ وَ اِن لَم تَفعَل فَما بَلّغتَ رِسالَتَهُ وَ الله يَعصِمُکَ مِنَ النّاسِ اِنَّ اللهَ لا يَهدِي القَومَ الکافِرينَ"(3)
***
...همه ي او شده بود تمامي معشوق!
و تمامي معشوق، پيش چشمان فرشتگان مي باليد...!
***
و تو را نيز مبعوث شدني است!
حراي خود را بياب، که وقت تنگ است...

1- سوره علق / آيه 1
2- جهان قرآن مصور است / و آيه ها در آن / به جاي اينکه بنشينند، ايستاده اند / درخت يک مفهوم است / دريا يک مفهوم است / جنگل و خاک و ابر / خورشيد و ماه و گياه / با چشم هاي عاشق بيا / تا جهان را تلاوت کنيم! (سلمان هراتي)
3- سوره مائده / آيه 67