شیما بنی جمالی

خیلی ها آمده اند، مهمانی بزرگی در پیش است، چشم ها باران خورده و خیس است. همیشه لحظه شروع کمی دلهره دارد، یعنی می توانم؟
خدایا! مقیم خانه ات می شوم، می خواهم چند روزی تمام لحظه هایم رنگ و بوی تو را بگیرد. همه چیز را رها کرده ام، می خواهم تنها به تو فکر کنم. بسم الله الرحمن الرحیم.
عطر تو فضا را پر می کند، مست می شوم، اینجا میخانه بزرگی است که می گسارانش از نسل تازه روزگارند؛ اهل درس و کلاس. آموختن کار این روزهای آنهاست. اما آمده اند، آمده اند چند روزی مهمان تو شوند.
اینجا قطعه کوچکی از بهشت می شود، در میان آدم هایی که تا دیروز دغدغه شان نمره بود و امتحان، کلاس بود و استاد. اما امروز چقدر آرام در میان سجاده های سبزشان نشسته اند. در زیر چشمه جوشان چشم هایشان نهرهای اشتیاق جاری است و تسبیح تربت حسین در میان دستانشان به ذکر ربنایشان عطر و بوی کربلا داده است. شمیم بندگی می آید و صوت داوودی قرآن در زیر گوش خسته جانشان آوای حیات سر می دهد. روزها در گرماگرم حرف هایشان تردی ساقه عطش را می توان حس کرد، وقتی که از دیوار وجودشان بالا میرود، ولی در معصومیت نگاهشان انعکاس دریا دیدنی است. در میان لحظه های افطار می شود دید که در تنگنای عطش و اشتیاق به چه ساحل آرامشی رسیده اند و چه زیبا زورق نشین لحظه های ناب اجابت اند.
ماه رجب است. منادی در ملکوت آسمان ها نوای "این الرجبیون" سر داده است، و این کاروان که در این خلوت دل انگیز گرد هم آمده اند راهیان طریق عشق اند. آمده اند تا در اعتکاف جسم و روحشان، در خانه معبود با زمزمی سیراب شوند که در زیر بیرق نام علی با شهد مناجات در هم آمیخته و به کام سجاده نشینان وادی رجب می ریزند.
اینان اهالی همین کوچه و شهرند. همین مسجد و دانشگاه. آمده اند در کوثر اعتکاف وضو بگیرند تا رمضان را با طهارتی دیگرگونه به استقبال روند...