حمیدرضا غلامزاده

نیمه‌های شب بود که پدر از خواب بیدار شد؛ وقتی آرام و خاموش به پشت در اتاق پسر رسید، با دقت گوش کرد تا دعای شبانگاهی فرزندش را بشنود. با اینکه می‌دانست چگونه پسری تربیت کرده، باز هم از شنیدن دعای پسر مبهوت ماند: «...خدایا، کمک کن تا بتوانم دنیا را تغییر دهم!»
آن زمان سیدمحمد حسینی بهشتی در دوران دبیرستان به سر می‌برد؛ بهترین زمان برای کسی که بخواهد آینده خود را ترسیم نماید. سید جوان راه دشوار، ولی با اعتقاد را انتخاب کرده بود.

***

اوایل انقلاب، احزاب مختلف سعی داشتند انقلاب را به نام خود مصادره کنند؛ بازار بحث و مناظره بسیار داغ بود. طبیعتاً نمی‌شد از دکتر بهشتی و حزب جمهوری اسلامی چشم پوشی کرد. از سوی یکی دو حزب دیگر که رویکرد غیرمذهبی داشتند برای مناظره تلویزیونی دعوت شد. پس از ضبط برنامه و شکست دعوت کنندگان، با همان متانتی که مناظره را پذیرفته بود، پخش نشدن و خاموش ماندن این مناظره را نیز پذیرفت.

***

زمانی که مدیریت مرکز اسلامی آلمان را بر عهده داشت، به مناظره با نمایندگان واتیکان در آلمان دعوت شد. سید خوش سیما و پرجذبه ایرانی توانست یک نفره، بلند مرتبه‌ترین مقامات مسیحی آلمان را با زبان آلمانی متقاعد نموده و در مناظره شکست دهد. این پیروزی نتیجه عزم جزم جوانی او بود.

***

وقتی در جریان تسخیر لانه جاسوسی مقابل دوربین تلویزیونی گزارشگران غربی نشست، با همان ابهت و یقینی که خاطره مناظره آلمان بود، این بار نیز به زبان گزارشگران آمریکایی و انگلیسی پیام امت ایران را به گوش مقامات آمریکایی رساند. وقتی هم که علیه بنی‌صدر حرف می‌زدند و گاه ناسزا می‌گفتند، ایراد می‌گرفت که ایشان رییس جمهور نظام اسلامی است، نباید اینگونه در مورد او بد حرف بزنید؛ وقتی که با شعار «بهشتی، طالقانی را تو کشتی!» علیه او جوسازی کردند، با متانت سکوت می‌کرد و می‌گفت لزومی به پاسخگویی نیست.

امام خمینی برای او چیز دیگری نمی‌توانست بگوید الا اینکه «بهشتی امتی بود برای امت ما... بهشتی مظلوم زیست و مظلوم از دنیا رفت و خار چشم دشمنان بود...»