محمدباقر  پوراميني

سایه غم، چهره مدینه را غمبار ساخته بود.
زیبایی شهر، به آمد و شد پیامبر(ص) بود و طنین روح بخش او.
اما رفتن اش، جانکاه بود و کمرشکن؛ مخصوصاً اگر تسلی هم نباشد و بجای غمخواری، غمی را هم بر تو بیفزایند؛ حقت را غارت کنند و با خشم، خروش ات را خاموش کنند!
چه باید می کرد فاطمه.
یا بیت الاحزان می رفت و یا احد؛
حوادث تلخ پس از رحلت پیامبر(ص ) فکرم را درگیر کرده بود و سرانجام مرا به احد کشاند.
وقتی بر سر مزار حمزه رفتم، ديدم كه فاطمه(س) آنجاست و مشغول گريستن؛ طنین سوزناک گریه او همچو پدرش، پیامبر(ص) بود.
پیشتر صدای گريه پیامبر(ص) را در بقیع شنیده بودم؛ زمان خاکسپاری تنها پسرش ابراهیم.
نخستین بار بود پیامبر(ص) را با چشم اشکبار می دیدم؛
- آقا! شما رسول خدا هستيد، چرا می گریید؟
- من يك بشرم! چشم ها اشكبار مى‏شوند، و دل به درد مى‏آيد، و چيزى نمى‏گويم كه خدا خشمناك شود.
...امروز هم در احد، با گریه دخترش روبرو شدم!
مدتی صبر كردم، آنگاه پيش رفتم و سلام کردم؛
بانوی زنان! با گريه خود، شاهرگ قلب مرا پاره كردید؟
- پسر لبید! آیا نگریم، در حالی که در سوگ بهترين پدران هستم.
- سؤالى دارم!
- بپرس.
- آیا رسول خدا(ص) پیش از رحلت، درباره امامت علي(ع) سخنی فرمود؟!
- شگفتا! آيا شما روز غدير خم را فراموش كرديد؟
- نه! ماجراي غدير خم صحیح است! ليكن مي‏خواهم از آنچه كه رسول خدا در پنهاني به شما گفته است سؤال كنم!
- من خداوند را شاهد مي‏گيرم كه پيامبر مي‏فرمود: علي در ميان شما بهترين كسي است كه من در ميان شما مي‏گذارم، و بعد از من او امام و خليفه است، و دو فرزند او با نه نفر از صلب حسين، پيشوايان نيكو كردارند. اگر شما از آنها پيروي كنيد، آنها را هدايت كننده و هدايت شده مي‏يابيد! و اگر مخالفت آنها را كنيد، اين اختلاف در ميان شما تا روز قيامت به طول خواهد انجاميد.
- بانوی من! چرا او از گرفتن حق خود كوتاهي كرد؟
- پسر لبید! پدرم رسول الله(ص) می گفت: مَثل امام، مَثل كعبه است؛ كه بايد به سوي او بروند نه آنكه او به سوي مردم برود. (1) 

اشک زهرا ز غمی تلخ حکایت می کرد
با پدر ز امت بی مهر شکایت می کرد
نه ز درد خود و همسر که پریشانی او
از غم غربت اسلام حکایت می کرد
یاری ز رهبری اینست که زهرای بتول
از علی با همه هستیش حمایت می کرد (2)

پی نوشت:
1.مجلسی،بحارالانوار،ج36ص353.
2.شعرازسیدرضا مؤید.