چهچهه ي داوودي
عليرضا نادعلي
سالهاست كه ستارگان، آسمان سحر را با زمزمه نغمه سحرانگيز تو بوسه باران و ترك مي كنند و ظهر با تمام طمأنينه و حلاوت و گرمايش با بانگ پر سطوت تو از گلدسته ها سرازير مي گردد و صد البته سرخي غروب به سبزي صداي قرب افزاي غريب نواز تو در دل سياهي شب ره سپردن آغاز مي كند.
سالهاست به چهچهه ي داوودي آذرينْ لهجه تو خانه هاي بي نوا، حرم امام رضا(ع)، مي شود و مسجد و خيابان و بازار، صحنه خداي خواني عاشقان و اين نه گوشه تنگ روح الأرواح مقام بيات ترك دستگاه شور است كه به گوش مي رسد؛ رحيمي(1) است كه بر سر صحن فراخ مسجد دلم بانگ اذان پس از فتح مكه را بي هيچ دم و دستگاهي، اما در حاليكه دلبرده در چشمان پر جذبه علي (ع) مي نگرد، آواز مي دهد؛
و باز صداي تب دار آب ناخورده توست(2) كه در دل ماه عزيز خدا، هرم عطش كودكان اهل حرم را به كام ما، راز گونه مي نشاند و ...
و تنها اذاني چون اذان توست كه با بانگ نخستين الله اكبرش نماز را نمي توان نخواند!
پي نوشت:
1- رحيم مؤذن زاده اردبيلي
2- اشاره به اجراي راديويي اذان معروف ايشان است كه با زبان روزه انجام شده است.
ای کاش روزی برسد که با نوای آسمانی مهدی آل محمد (علیها سلام) مهیای نمازی شویم که امامش منتقم فاطمه باشد و مکبرش دردانه مجروح اباعبدلله علیهاسلام.
- در قسمت نظرات بطور مستقیم از ورد ( Microsoft Office Word) کپی نکنید .
عناوین دیگر :
ز غمی تلخ حکایت می کرد
آن سفر كرده
چهچهه ي داوودي
بدون مقدمه
آرام دل مرا بخوانيد