پريناز صوفي

بيش از هر کس، حسين(ع)، از آمدنت خوشحال شد. دويد به سوي پدر و با خوشحالي فرياد کشيد: "پدر جان! پدر جان! خدا يک خواهر به من داده است!"
تو نيز در آغوش کسي آرام نمي گرفتي، جز آغوش حسين...
و اشک هايت خبر مي داد از آن همه آرامش آغوش حسين!
چه جاي ترديد! که تنها آغوش حسين است که جان مي دهد براي گريستن و تو آن قدر گريه مي کني که از هوش مي روي و حسين را نگران هستي خويش مي کني...

***
...حسين به صورتت آب مي پاشد و پيشاني ات را بوسه گاه لبهاي خويش مي کند.
زنده مي شوي! و در همان بي خويشي، لب به سخن مي گشايي که:
- برادرم! تنها بهانه زيستنم! اينک تو نيستي که مي روي، اين پيامبر من است که مي رود، اين زهراي من است، اين مرتضا و اين مجتباي من است. اين، جانِ من است که مي رود...
اکنون عزاي يک قبيله بر دوش دل من است!
حسين، داروي تلخ صبر را در کامت مي ريزد:
- خواهرم! گرمي دلم! مباد بي تابي کني! مباد گريبان چاک دهي! استواري صبر از استقامت توست! حلم در کلاس تو درس مي خواند! بردباري در محضر تو تلمّذ مي کند، شکيبايي در دستهاي تو پرورش مي يابد و تسليم و رضا دو کودکند که از دامان تو زاده مي شوند و جهانِ پس از تو را سرمشق تعبد مي دهند!
راضي باش به رضاي خدا که بي رضاي تو اين کار، ممکن نمي شود...

***
...و تو هماني که از آغوش حسين، قيام کردي و عرش و عرشيان را به لرزه درآوردي که:
"اي يزيد! از اينکه زمين و آسمان را بر ما تنگ گرفته ‏اى و ما را همچون اسيران از سويى به سوى ديگر مى‏برى، گمان دارى که ما در نزد خدا خوار و پست ‏شده‏ايم و تو در پيشگاه او قرب و منزلت ‏يافته‏اى؟ و با اين تصور خام و باطل، باد به غبغب انداخته و با نگاه غرورآميز و شادمانه به اطراف خود مى‏نگرى؟ از اينکه دنيايت آباد شده است و امور، طبق مراد تو مى‏چرخد و مقام و منصبى را که حق ما خاندان _رسول اکرم (ص)_ است، در دست گرفته‏اى، شادمانى؟ اگر چنين تصور باطلى بر وجود تو حکمفرما شده است، لحظه ‏اى بينديش! مگر فراموش کرده ‏اى کلام خدا را که مى‏فرمايد: "گمان نکنند آنان که به راه کفر بازگشته ‏اند که آنچه ما براى آنها پيش مى‏آوريم و آنها را مهلت مى‏دهيم به نفع آنان و به خير و سعادتشان است، که اين مهلت دادن براى آن است که بر گناهان خود بيفزايند و براى آنان عذاب ذلت ‏آميز ابدى در پيش است". 1
پس هر مکرى که مى‏توانى بساز و هر تلاشى که مى‏توانى انجام بده؛ ولى بدان به خدا سوگند! هرگز توان آن را ندارى که ذکر خير ما را از يادها ببرى و قدرت آن را ندارى که وحى ما را نابود سازى و دوره‏ى ما را به پايان رسانى و نمى‏توانى ننگ و عار اعمالت را از دامن خود بزدايى. اى يزيد! بدان که عقلت ضعيف و ايام حکومتت اندک و اجتماعت رو به پراکندگى و پريشانى است. روزى خواهد رسيد که منادى ندا خواهد کرد: آگاه باشيد که لعنت ‏خدا بر ستمکاران باد. پس حمد و سپاس از آن خداى جهانيان است که اول کار ما را خوشبختى و مغفرت، و پايان آن را شهادت و رحمت قرار داد..."

***
...هر چه بود، آينه اي تمام قد شد، براي ديروز... امروز... و فرداي بشريت!
و حال ماييم در آستانه ي عصر عاشورا، و قدمگاهمان همان صحراي کربلا...!
.................
.........
....
.

***
صداي خنده ي آل پيامبر مي آيد!
کودکي مي گريد...
و عرش، منتظر لرزه اي که دور نيست، عرشيان را به تحير آورد، مانده است...


"با الهام از کتاب: آفتاب در حجاب؛ نوشته: استاد سيد مهدي شجاعي"