نسيم اميدي

قلب هایی در دانشگاه در حرکتند که مثل دنده های چرخ دنده به هم درگیر شدند. قلب هایی که از بس به هم درگیر شدند، کم کم بی «در» شدند؛ «گیر شدند»! و اگر نخواهیم از مصدر «گیر شدن» استفاده کنیم، حتماً می توانیم از «گیردادن» به وفور بهره مند شویم.

***
قلب هایی در دانشگاه در حرکتند که اهل گیر دادنند و البته کمتر به درس، بلکه به حاشیه. کل قصه همین است، شاید هم کل غصه.
البته اگر بزرگ ترها از غصه قسط وام مسکن و اجاره خونه و بزن بزن های اداره و کشتی شکسته تجارت، اضافه بیاورند و كوچكترها از غصه قلب های شکسته، دلی برايشان باقی بماند وقت می شود كه به فکر این موضوع هم بیفتند که غصه می تواند انواع و اقسام داشته باشد؛ خلاقانه باشد و فقط از شكست "چرخ دنده هاي قلب هاي به هم درگير" توليد نشود.
فقط كافيه به امر غصه خوردن هم دقيق شد و كمي خلاقيت به خرج داد.
آن وقت مي توانيم براي چيزهاي ديگري هم غصه بخوريم؛ يكي همين دانشگاه. دانشگاهي سرشار از قلب هاي چرخ دنده اي كه اتفاقاً شكسته. قلب هاي شكسته اي كه آنقدر كه به فكر عاشقي و فارغي هستند، به فكر فارغ التحصيلي نيستند، قلب هاي شكسته ي حالا كه بعدها چرخ دنده صنعت را مي شكنند.
دانشجوياني با قلب هايي خالي از دغدغه علم و مملو از بي دردي (دردي كه اصالت داشته باشد) دانشجوياني كه حتي قادر نيستند آداب درس دادنِ مدرسه ايِ استاد محترمشان را تغيير بدهند. دانشجوياني كه حتي دوست ندارند درس بخونند. دانشجوياني كه حتي در حد قيافه (از نوع عالمانه) متفاوت نيستند.
دانشجوهايي كه علم مؤدبشان نكرده كه بعدها كارمند مؤدبي شوند، كه بعدها مادر فهيمي شوند، كه پدر اصيلي شوند، كه حتي غصه هاي متنوعي ايجاد كنند و فقط غصه شان شده "درد بي دوستي". (ملتف هستيد كه منظور از دوست چيه؟!)
صد رحمت به زماني كه "درد بي عشقي" مُد بود!
انگار غصه هم دچار انقلاب فرهنگي شده، فقط كاش بعضي قلب هاي متحرك در دانشگاه ها در غصه خوردن هم خلاق بودند!
***
حكايتي به عنوان اشانتيون از سعدي بزرگ!
"عالم را نشايد كه سفاهت از عامي بحلم در گذراند كه هر دو طرف را زيان دارد؛ هيبت اين كم شود و جهل آن مستحكم. معصيت از هر كه ظاهر شود، ناپسنديده است و از علما ناخوبتر. كه علم سلاح جنگ شيطانست و "خداوند سلاح" را چون به اسيري برند، شرمساري بيش بُرد."