مژگان عباسلو

لابد تجربه کرده اید؛ بهار هنوز نیامده، دل های ما یک جورهای خاصی تکان تکان می خورد. درست مثل تکان خوردن های ریزریز زمین خفته وقت بیداری ریشه ها. درست مثل تکان های ریز درختان خواب آلوده وقت روییدن جوانه ها. همه چیز در آستانه ی بهار در حال تکان خوردن و شکل عوض کردن است؛ آسمان، درخت، ابرها، پرنده ها و....

ما اهل کم آوردن نیستیم! اصلاً مگر می شود اشرف مخلوقات کم بیاورد، آن هم پیش مخلوقات پایین دست تر؟ ما هم در آستانه ی بهار، تکانی به خودمان می دهیم. خانه تکانی می کنیم. رخت و لباس های تازه می خریم. هر چیزی که نشان از کهنگی و دلمردگی داشته باشد، دور می ریزیم و به جایش آنچه تازه است، می نشانیم. این خاصیت بهار است.

همه ی این تغییر شکل ها و از گونه ای به گونه ای دیگر شدن ها برای اینست که به خاطر داشته باشیم هر مرگی را حیاتی در پی است و از پس هر فرو رفتنی، برآمدنی.
همه ی این از نو آغاز شدن ها و دوباره حیات یافتن ها برای اینست که یادمان بیاید تدبیری هست در عالم حیات که زیستن را هدایت کند.
همه ی این تکاندن ها و تکان خوردن ها، برای اینست که تحول، حادثه ی خوشایندی ست. زنده شدن زمین مرده، خوشایند است. سبز شدن درختان خشک، زیباست. بازگشت پرنده های مهاجر خوب است و خوب یعنی بالا، یعنی بلند، یعنی خدا.

خوب است وقتی گنجه ها را از غبار پاک می کنیم، وقتی گرد و خاک را از توی کمدها می زداییم، وقتی آینه ها را جلا می دهیم، یادمان بیاید دستی هم به زوایای تاریک وجودمان بکشیم. گرد ملال از آینه دلمان بگیریم. جانمان را از کینه ها و کدورت ها پاک کنیم و از روحمان بتکانیم، آنچه تکاندنی ست.

بهار نیامده تان مبارک