بسياري از مباحث فقهي، در برگيرنده مسائل و موضوعات عرفي است؛ از اين رو كتاب حاضر به بررسي جايگاه عرف در فقه پرداخته است. در اين خصوص عده اي تا آنجا پيش رفته اند كه فقه را مبتني بر عرف مي دانند، و برخي نيز هيچ جايگاهي بر اي عرف قائل نيستند.
اعتبار عرف لفظي و عملي، تناسب عرف و عقل و پرسش هايي كه در باب اهميت و اعتبار عرف وجود دارند، از موضوعات مهمي است كه بايستي مورد بحث قرار گيرد .نسبت عرف و سيره عقلا چيست؟ آيا احكام شرعي به اعتبار تحول عرف تغيير مي كنند؟ آيا مي توان رويكرد هرمنوتيكي يكساني به تحولات الفاظي دين و عرف داشت؟ آيا تغييرات عرف عملي موجب تغيير احكام عملي مي شوند؟ و به طور كلي نسبت دين و عرف و تأثير گذاري اين دو بر يكديگر به چه نحوي است؟ اين نوشتار در تلاش به پاسخ گويي به اين سؤالات خط اعتدالي را بر مبناي معارف اسلامي ترسيم مي نمايد.