چكيده:

همه ما با كلمه مصلحت آشنا بوده و گهگاه براي توجيه اعمال خود نيز از آن ياري مي جوييم .دروغ مصلحتي يكي از رايج ترين كاربردهاي اين كلمه است كه در ميان آحاد جامعه تعريف شده است و كسي با ديده ابهام به آن نمي نگرد. اما آنچه در شرع به عنوان مصلحت از آن ياد مي شود، هرچند از زوايايي شبيه به همان تعريف ساده پيشين است ،اما قوانين و مشخصات خود را نيز داراست.
از ديدگاه اهل سنت، مصلحت در شرع از نظر اعتبار يا عدم به سه دسته تقيسم مي شود ؛ اول مصلحت معتبر كه رعايت آنها از سوي شارع مقدس ضروري دانسته شده، دوم مصلحت غير معتبر كه درست عكس اولي است و تاكيد بر اجتناب از آن بوده، سوم هم مصلحت مرسله كه در دين بر اعتبار يا عدم اعتبار آن دليل صريحي عنوان نشده است.
پژوهش حاضر به بررسي جايگاه مصلحت در فقه شيعه و اهل سنت مي پردازد.