چكيده :

يكي از مهم ترين اركان نظريه علم شناسي پوپر مبحث نقد و نقد پذيري است. چرا كه وي اصلي ترين عنصر عقلانيت را قدرت انتقادها مي داند. ديدگاه او مقاومت در برابر انتقاد ها را نظريه اي معقول خوانده و همه مباحث اعم از اجتماعي، اخلاقي و سياسي را قابل نقد و بررسي مي داند. از آنجا كه اصل نقد كردن يك موضوع به جهت آنكه نكات مثبت و منفي آن در كنار يكديگر مورد بررسي قرار مي گيرند، پسنديده به شمار مي آيد ؛ نتيجه طبيعي آن مي شود كه فلسفه پوپر نيز به دليل تأكيد بر اين امر ، پيامدهاي مثبتي در مباحث مربوط به معرفت شناسي داشته باشد. با اين حال انتقاداتي هم بر خود اين نظريه وارد آمده است. پوپر كه بر واقع تاكيد دارد، از سوي ديگر اذعان مي دارد كه هيچ راه اثبات معتبري براي وافعيت وجود ندارد .معياري نيز براي حقيقت ارائه نمي دهد . بنابراين انتقادي كه بر آن وارد مي شود مربوط به نقض برخي از اصولي است كه خود از آنها ياد كرده است .
كتاب حاضر تفسيري اجمالي است بر انديشه هاي اين متفكر وپيامدها وانتقادهايي كه بر آن وارد است .