اوصاف عارفان
نویسنده : صادق محمودي
ناشر : كانون انديشه جوان
1385
چكيده
عرفان در اغلب كتاب هاي لغت، به علم و شناخت معنا شده است. برخي نيز آن را به معناي سكون و آرامش مي دانند. بنابراين عرفان به نوع خاصي از دانش اطلاق مي شود كه با آرامش روحي همراه باشد، بدين سبب در مورد شناخت خداوند عزوجل نيز به كار مي رود.
برخي عارفان از سخنان حضرت امير (ع) درباره معرفت خدا چنين استنباط كرده اند كه ايشان به شناخت خدا از طريق خدا اشاره كرده اند. حضرت امير (ع) همچنين معرفت خداوند را بر معرفت نفس متوقف مي دانند. امام علي (ع) در بيان اوصاف عارفان به ويژگي هايي از قبيل محبت به خدا، شوق به ديدار محبوب، ترس از خدا و اميد به او، عبادت و پرستش خدا، زهد در دنيا، سكوت و گوشه نشيني، ظاهر بشاش ولي در عين حال باطن اندوهگين، امام شناسي، ذكر و ياد خدا، محاسبه نفس، اعتقاد راسخ به جهان آخرت، توكل و … اشاره نموده اند.
دفتر حاضر به بررسي اوصاف عارفان حقيقي از ديدگاه حضرت امير (ع) مي پردازد.
فهرست مطالب
---------------------------------------------
● مقدمه
● عرفان در لغت و اصطلاح
● عارف و معرفت خدا
● عارف و معرفت نفس
● عارف و محبت خدا
● عارف و خوف و رجا
● عارف و عبادت خدا
● عارف و زهد
● عارف و سكوت و گوشه نشيني
● عارف، ظاهر و باطن
● عارف و ولايت
● عارف و ذكر خدا
● عارف و محاسبه نفس
● عارف و كشف و شهود
● عارف و توكل
● عارف و راحت دائم
● پي نوشت
● كتاب نامه
---------------------------------------------