* طرح ديدگاه هاي متفاوت در اين بخش لزوماً انعكاس ديدگاه كانون نمي باشد.

سینا مهدی زاده / کارشناسی علوم سیاسی

حرکت های دانشجویی در قالب تشکل های گوناگون و پویایی نسل جوان در راهبرد اهداف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و ... یکی از مهمترین مباحث مربوط به این قشر عظیم و تأثیرگذار در جامعه است.
جوان ها عموماً به لحاظ روحیه آرمان طلب و فضیلت جو و در عین حال هیجان ها و نشاط مقتضی سن و سال شان، در کلیه حرکت ها و جریان های رایج در محیط پیرامون خود دارای نقش های کلیدی و بعضاً سرنوشت ساز می باشند. از طرف دیگر به دلیل تکیه سایر اقشار جامعه به قشر جوان و بالاخص دانشجویان، به عنوان افراد فهیم و تحصیلکرده و داشتن انتظارات خاص از آنها، تصمیم گیری ها و عملکرد ایشان از حساسیت قابل تأملی برخوردار است.

متأسفانه علی رغم جایگاه ویژه و غیر قابل انکار، معضلی که مانند یک بیماری مسری دامنگیر تعداد بیشماری از دانشجویان شده است و به صورت اپیدمی در اکثر تشکل ها اعم از بسیج، انجمن، جامعه، نهاد و ... به چشم می خورد، عدم حرکت آگاهانه و با بصیرت افراد، در مسیر انتخاب شده است. شاید اگر از یکی از همین افراد سؤال شود که آیا به مقصد و هدفت رسیده ای؟ پاسخ دهد؛ «نمی دانم» و فقط همین را می دانم که باید حرکت می کردم، عمری راه رفته ام، اما اینکه به کجا رسیده ام و اصلاً رسیده ام یا نه، از چه راهی آمده ام و ... را هم «نمی دانم»! و شاید این حکایت خیلی از جوانان فعال و دانشجویان پرتحرک این مملکت است! به همین دلیل بسیاری از آنها پس از چند ترم فعالیت در تشکل ها و ساختارهای مختلف به این نتیجه می رسند که سهم شان از آن همه سعی، فقط خستگی است و احساس یأس و غبن از اینکه ای کاش به جای فعالیت دانشجویی به درسمان می پرداختیم و برای کنکور کارشناسی ارشد آماده می شدیم...!
اینجاست که از ابتدای کار، تصمیم گیری منطقی و عقلانی برای ثبات در ادامه این راه خود نمایی می کند و مشخص می نماید که حرکتی آگاهانه و هدفمند تا چه اندازه حتی در شکل و نوع فعالیت های دانشجویی حائز اهمیت می باشد. لذا شایسته است به هنگام ورود به تشکلی دانشجویی، تمام جوانب در نظر گرفته شود و صرفاً از روی احساسی عجولانه و موقتی اقدام به این کار نکرد که در این صورت حاصلی جز محدودیت و محرومیت نخواهد داشت. البته از دو نکته مهم و در خور تأکید نیز نمی توان چشم پوشی نمود؛ اول اینکه حضور و فعالیت در جمع های دانشجویی و تعاملات فکری با یکدیگر، به رشد اجتماعی و کسب خلاقیت های افراد کمک شایان توجهی خواهد نمود. و بعد هم توجه به این مسأله که برخی از این تشکل ها و ساختارها با خردورزی، آرمانگرایی و آزاداندیشی خویش و فعالیت تأثیر گذار در عرصه ها و گستره های وسیع کشور در گذشته (همانند 8سال دفاع مقدس) و حال، جزء نقش آفرینان اصلی جامعه هستند. بنابراین علاوه بر نیازهای درونی و روانی انسان مبنی بر حضور در اجتماع و اثرات مثبت آن در روند زندگی افراد و به ویژه جوانان، در شرایط مهم فعلی، بیش از پیش جامعه نیازمند حضور دانشجویان در حیطه های گوناگون و ابراز شایستگی و لیاقت «جوان ایرانی»، البته از نوع هدفمند و فرهیخته می باشد.